Verliefd

Ik kan me niet herinneren dat ik zo snel een klik had met een klas. Misschien was dat ooit wel zo en is ben ik het gewoon vergeten, misschien ben ik gewoon wel beter geworden in het herkennen. In elk geval dacht ik na de eerste maandag van de eerste week: “Ja!” Op de vrijdag had ik zelfs een licht euforisch gevoel. De week overdenkend voelde het als een verliefdheid. Ik weet niet of dat kan, maar jeetje, het schattigheidgehalte van mijn nieuwe groep 7 overtreft wel alles.

Zo hebben we daar Nina. Nina vindt school niet per se erg leuk, maar is wel bereid om haar best te doen. Na elke enthousiaste (lees luidruchtige) voor-haar-beurt iets roepen, klinkt een oprecht ‘sorry’. Maar bij elke opdracht gaat ze met kromgebogen rug over haar werk haar best doen. Nu, een week later is het spontane roepen uitgeblust en steekt ze braaf haar vinger op. Dat doet ze dan wel weer door haar hele lichaam in de strijd te gooien opdat ik het echt niet zal missen. ‘Ik heb veel aandacht nodig’ , schreef ze in de brief die ik liet schrijven. Ik had al zo’n vermoeden.

Dan Danny. Die met zijn kapsel niet onderdoet voor een ruige punker uit mijn tienerjaren, maar voor de rest houdt de vergelijking daar wel op. Bij het binnenkomen knuffelt hij zijn broertje nog even én zijn moeder en kijkt mij met grote verwachtingsvolle ogen aan. “Gaaf kapsel” , zeg ik de eerste ochtend en daarmee is het ijs gebroken. Als hij bij het nakijken niet kan bedenken hoe hij zitten moet, stel ik voor dat hij het staand doet. “Mag dat?”, zegt hij verbaasd, alsof ik voorstel dat hij een enorm privilege krijgt.

Dan zijn er ook nog twee neven in de klas. Beiden zijn duidelijk langer dan de rest en zitten op dezelfde manier wat onhandig in hun net iets te kleine stoel. Verder kijken ze identiek vrolijk uit hun ogen. Met diezelfde ogen zoeken ze ook voortdurend contact met elkaar. Als ik iets vraag zeggen ze op alweer dezelfde manier: “Huh”. En natuurlijk: Ik gooi hun namen steeds door elkaar. Wat ze ook alweer vrolijk lachend incasseren.

Ik zou ze alle vierentwintig kunnen beschrijven -en dat ga ik ook nog zeker doen in de loop van het jaar- en kunnen vertellen dat de een nog schattiger is dan de ander, zelfs de twee potentiële ordeverstoorders. Maar als geheel zijn ze ook boeiend. Ze reageren enorm positief op al mijn oefeningen ‘hoe ik het hebben wil’, gaan er echt voor zitten. Van het stiltesignaal tot mijn blik, ik krijg voortdurend een positieve houding. Alsof ze willen zeggen ‘dit is fijn zo’. En dat is het natuurlijk ook.

Natuurlijk vlak ik ook mijn eigen invloed hierop niet uit. Nog nooit bereidde ik mijn lessen zo goed voor, nog nooit hield ik mij zo goed aan de afwisseling van bewegen, zitten, inspanning, ontspanning. En ik heb mezelf -lijkt het- nu ook eindelijk op de basisschool verlost van het leidende tempo van de methodes en de werkboeken. Als iets langer duurt, dan liever echt goed dan afraffelen. En eindelijk, eindelijk ben ik ook hier geland in mijn vriendelijke maar zeer duidelijke zelf. En zij geven mij die mogelijkheid.

Op vrijdag liet ik ze een brief schrijven. Over zichzelf, over wat ze van mij nodig hebben én of ze twee goede dingen van mij wilde opschrijven en één tip wilde geven. Na de helft gelezen te hebben zie ik vaak ‘u legt heel goed uit’ en ‘u bent niet streng’ terugkomen.

Vandaag kwam ik daarop terug nadat ik hun het vuur aan de schenen had gelegd met het lezen van een tekst. Ik zei: “Jullie mogen dan denken dat ik niet streng ben, ik ben wel veeleisend.” Ze knikken.

Evengoed, toen ik ze vroeg of ze liever bij mij in de klas zaten dan op een Soemerische schrijversschool, kozen ze toch voor mij. Maar dat is natuurlijk een inkoppertje want daar werd gemept bij het leven en moesten de kinderen van zonsopgang tot zonsondergang naar school.

Wat mij betreft mag deze roze wolk een schooljaar duren.