Gozert

Ik lees Gozert voor. Een prachtig boek dat meer dan terecht de Gouden griffel heeft gewonnen. Het heeft alles in zich om een mooi boek te zijn: grappig, fantasierijk, vol herkenbare problemen en uiteindelijk ook heel spannend. De hoofdpersoon Ties beleeft fantastische avonturen met Gozert. Maar men zegt dat die alleen maar in zijn hoofd zit.

Hoewel de start erg grappig is, duurde het even voor ze in het verhaal zaten. Toch hadden ze al snel één belangrijk mechanisme door: als Gozert in de buurt is, is de wereld mooier, spannender en grappiger.

Inmiddels is het boek op een haar na uit. Ties heeft, na een lange strijd met zichzelf, bijna helemaal afscheid genomen van zijn onzichtbare vriend. Maar net als dat aan de orde is keert Gozert terug om hulp in te roepen voor Luna, een meisje dat Ties z’n hart heeft gestolen maar niet veel van hem moet hebben.

De afgelopen anderhalve week loopt de spanning op. Meestal lees ik voor na het buitenspelen, zo komt de rust weer een beetje terug. Het enige dat toegestaan is heel stil tekenen. De eerste minuten is er nog wat gerommel -dat ik ernstig probeer te negeren- maar dan daalt er een zeer aangename rust over de klas. Oh, en ze zijn scherp hoor! Als ik in een zin een stilte laat vallen, vullen ze me aan. Als ik een korte vraag stel, geven ze antwoord. Als ik de prachtige illustraties laat zien, willen ze dat allemaal zien. En als ik vraag of ze nog een hoofdstukje zullen doen, is het antwoord altijd ja. Ze hebben hem getekend, ze hebben nagedacht over hoe het verder zou gaan, ze verheugen zich op het volgende voorleeskwartiertje, ze herkennen zich in Ties, ze vinden het prachtig.

Vandaag kwam ik bijna aan het einde van het boek. Morgen de rest, zei ik. Zachtjes kwamen er teleurgestelde tegenwerpingen. Maar ook het dringende verzoek om hierna het volgende deel te gaan lezen.

En niet alleen voor de kinderen is het een genot. Ook voor mij. Toen ik het boek een paar maanden geleden las, vond ik het al goed. Nu ik het voorlees komen de personages echt tot leven en merk ik hoe goed het in elkaar zit. Ook ik leef me steeds meer in. Die 15-20 minuten dat ik voorlees zijn inmiddels ook voor mij een hoogtepunt. Gedurende de schooldag is het toch al zo dat de buitenwereld een stukje verderop is, maar tijdens het voorlezen bestaat er letterlijk niets anders meer dan mijn klas, het boek en ik. Niks en niemand komt daar tussen. Al het grote-mensen-leed waar ik me wel mee wil bemoeien maar uiteindelijk ook weer niet, verdwijnt achter een vreedzame horizon.

Met Gozert is de wereld mooier. En dat hebben we hard nodig.

Zulke boeken.