Er is geen school meer. En vooralsnog ben ik thuis. Een klein groepje collega’s is vandaag bezig geweest de grote lijnen uit te zetten. De rest moet wachten op opdrachten. Ik vind dat wijs, maar het maakt me rusteloos. Dat wachten.
Het begon natuurlijk vrijdag al. Toen iedereen verwachtte dat de scholen zouden sluiten en dat niet gebeurde. Ik had daar een dubbel gevoel over. En natuurlijk, zoals iedereen, las ik me suf over het onderwerp zonder echt veel wijzer te worden. Maar ergens, stiekem, was ik vooral opgelucht. Voor mijn gevoel zou een besluit tot het sluiten van de scholen en andere vergaande maatregelen zoals die nu genomen zijn, definitief duidelijk maken hoe ernstig de situatie was.
In eerste instantie was ik alleen nog maar geconfronteerd met het sluiten van de Hogeschool, géén tentamen komende dinsdag, géén tentamen op 30 maart. Daar haalde ik m’n schouders over op. Dat komt later wel weer goed. Verder waren er een aantal bijeenkomsten die niet doorgingen. Jammer, maar helaas. Met verbazing las ik berichten over mensen die gingen hamsteren en snapte niet waarom. Want hoewel ik de ernst van de situatie inmiddels wel zag, wilde een deel van mijn hersenen er toch nog niet helemaal aan.
Zaterdagavond, na het bericht dat het kabinet toch weer om de tafel ging over verdere maatregelen werd ik definitief onrustig. Hoe zou mijn maandag er uit zien? En toen werd het zondagmiddag 17.30u. Het bericht waarvan iedereen kennelijk zeker wist dat het ging komen, kwam. Het leek nog eindeloos te duren voor we bericht kregen van de directie. Een kleine groep mensen zou vandaag aan de slag gaan, de rest moest thuisblijven en wachten op nadere instructies. Dan komen we dinsdag wel bij elkaar, dacht ik nog.
Tussendoor speelde ook nog de uitvaart van mijn schoonmoeder komende woensdag. Ze is maandag overleden. Haar zonen hebben de moeilijke beslissing moeten nemen iedereen af te zeggen en het in besloten kring te doen. Geen familie die bij elkaar komt, geen vrienden om even vast te houden.
Vandaag, maandag, beetje aan boek gewerkt, in de tuin rondgelopen, dingen verplaatst, de was opgevouwen en het boekenweekgeschenk gelezen. Alles zonder veel enthousiasme. Én elk kwartier m´´ n mail gecheckt. Pas na twaalven kwam er een vraag wie opvang wilde doen. In de tweede helft van de middag stroomde nadere instructies binnen. Programma van morgen is verzorgd, voor groep 6 mag ik de rest doen. Anderen gaan kinderen opvangen. Langzaam dringt tot me door dat naast de kinderen een tijdje niet zien, ik ook mijn collega´ s dus ga missen. We worden namelijk niet geacht in school te zijn. Hoe verstandig ook, het stemt me verdrietig.
Maar boven dat alles heb ik het besef dat je pas weet hoe goed je het hebt, als je iets kwijtraakt. In dit geval vanzelfsprekendheden. Er komen andere dingen voor terug, mensen gaan elkaar helpen, bieden aan boodschappen te doen etc. Crisis brengt kennelijk soms het slechtste maar vaak het goede in mensen naar boven. Mocht ik het mis hebben, dan geloof ik er toch graag in.
Morgen de dag beginnen met een berichtje aan mijn leerlingen. En daarna zien we wel verder.
jessicakips.com 
Lieve Jessica,
Het is, denk ik, voor ons volwassenen vooral de onzekerheid die ons de das om doet. Ik proef in jouw blog precies hetzelfde verlies van gevoel van controle als waar ik zelf last van heb. We hebben blind te vertrouwen op wat ons door (legitieme) autoriteiten voorgeschoteld wordt en maar één ding is zeker: als we niet dat vertrouwen tonen, maar eigenwijs gaan handelen, gaat ’t mis.
Jij hebt het zwaarder dan ik: je ervaart verantwoordelijkheid voor kinderen van een jaar of 9, 10. Een paar dozijn kinderen die ieder al ruim een half jaar een rol in je leven spelen. En je weet dat ook zij nu met die onzekerheid moeten leven.
Een ander ding hebben we gemeen: onze collega’s en het gegeven dat we die mensen voorlopig niet zien, terwijl ons werk nou juist zo sterk verbonden is met het contact dat we met die collega’s hebben en het wederzijdse vertrouwen dat ons met onze collega’s verbindt.
De enige troost die ik je kan geven is dat kinderen flexibeler zijn dan wij, stoffige 20+ers. Jouw kinderen vertrouwen op je, en dat vertrouwen geeft ze een houvast. Als ze weten dat hun juf gewoon hun juf blijft, ook zonder het klaslokaal, gaan ze vast deze tijd doormaken als uiteindelijk verrijkend, versterkend.
Ik heb respect voor alle juffen en meesters die ook nu weer helemaal klaar staan. Jullie ZIJN er voor de kinderen, en daar mag iedereen jullie dankbaar voor zijn.
Go for it, juf Jessica!
LikeLike
Mooi gezegd wel. Ik was van plan filmpjes te gaan maken voor ze. Dat ga ik zeker doen. Maar wat je zegt over het vertrouwen op de overheid, is ook zo waar. Eerlijk gezegd, de toespraak van Rutte was sterk. Moet er toch niet aan denken dat we nu zo’n drol als Baudet als premier hadden gehad.
Het klinkt afgelikt maar we moeten hier toch samen doorheen. Misschien ook wel eens goed voor ons. Een beetje crisis.
LikeLike
Ik word bijna jaloers op je kinderen – wat voor filmpje maak je
voor ze?
Jessica, you can do it.
LikeLike