Lezen

In mijn lokaal slingeren overal boeken. Het stoort me niet. Ik heb tenslotte toestemming gegeven dat leesboeken in de vensterbank gelegd mogen worden als ze niet in het laatje passen. En laatjes raken op de een of andere manier heel snel vol. Geen idee waarmee, maar als ik twee weken geen aandacht aan de laatjes-orde besteed, slagen sommige kinderen er in ze vol te laten stromen. Daarnaast vinden ze het blijkbaar ook fijn om hun leesboek te allen tijden binnen handbereik te hebben. Bij één leerling neemt dat serieuze vormen aan. Zodra ze de kans krijgt, zit ze met haar neus in een boek. Af en toe kijk ik eens wat voor boeken het nu zijn. Sommige series zijn erg in. Op dit moment liggen er zeker drie boeken uit de ‘rotschool’ serie van James Patterson te wachten op hun gretige lezers.

De beste reclame voor boeken zijn lezers zelf. Daarom hebben we twee keer per week boekenkring. Zo ook vandaag. Enigszins zenuwachtig, begint T met zijn presentatie. Hij heeft een uitstekende PowerPoint ter ondersteuning. De klas luistert braaf terwijl ze ondertussen op hun tienuurtje kauwen. T praat een beetje zachtjes maar wel met overtuiging. Het boek gaat over een voetbalkamp. Leuk onderwerp natuurlijk. Hij doet alles zoals het moet: inhoud vertellen, waarom hij dit boek gekozen heeft, stukje voorlezen, quizje, vragen laten stellen en om tops en tips vragen. Ik laat het geheel aan de presentator over en zit genoeglijk achterover geleund naar hem en de klas te kijken en te luisteren. Ze doen het zo goed. Ik word er elke keer weer vrolijk van. Uit de antwoorden op de quiz blijkt dat ze goed geluisterd hebben. De gestelde vragen zijn zelden orgineel maar welgemeend. De tops en tips worden bij elke presentatie beter. En eigenlijk hoef er ik nooit echt iets aan toe te voegen. Maar dat doe ik natuurlijk wel. Uiteindelijk is feedback en een beoordeling van mij toch wel fijn.

Vol verwachting kijkt T naar mij. “Heb ik het goed gedaan?” staat in z’n ogen te lezen. Ik herhaal wat zijn medeleerlingen ook al hebben gezegd, maak hooguit de tips wat duidelijker, doe het ook voor. “Als je voorleest, kan je zo gaan staan dan kan je de klas inkijken.” Meestal is de klas het eens met mijn beoordeling. Maar vandaag niet. “Nee juf, het is echt een goed waard.” Ik vraag waarom. En ik krijg uitstekende argumenten te horen. “Hij las dan wel wat zachtjes maar zijn verhaal was helemaal perfect.” “Hij heeft echt een mooie PowerPoint gemaakt.” Mijn klas doet niet aan vriendjespolitiek, dit was oprecht. Dus ik gaf ze gelijk. Er wordt tevreden geknikt en T straalt.

Aan het eind van lesdag, lees ik nog een stukje voor. Een aantal leerlingen vindt het fijn om dan te tekenen. Ik had daar aanvankelijk wat moeite mee omdat ik dacht dat ze het verhaal dan niet volgen. Maar vanmiddag, toen ik bij een absurd stukje aangekomen was waarbij tips gegeven werden hoe om te gaan met een ontvoering door aliens, ging er opeens een algemeen “whoe” door de klas. Ze volgen het prima.

We gaan naar huis. Ik zie dat iemand de boeken in de boekenkast netjes recht heeft gezet. En verder slingeren er nog meer boeken dan gisteren rond.