Damokles

Het is nog niet voorbij met Corona. In mijn klas zit nu de derde leerling tien dagen thuis omdat er een huisgenoot besmet is. Tig collega’s zijn getest omdat ze ziekteverschijnselen hadden. Gelukkig allemaal negatief maar hun klas had één of meerdere dagen geen leerkracht. Al zeventien keer kwam het voor dat er een klas een dag thuis zat. Het lange wachten op een testuitslag werkt ook niet erg mee. Ons bestuur was dat laatste ook zat en heeft zelf particuliere testen ingekocht.

Vandaag drukte de directie ons op het hart om vooral je werktijd aan te houden. Daarmee werd niet bedoeld dat mensen te weinig uren draaien. Ik ben geen tobber, maar ik merk het wel. Elke dag weer de vraag of een collega al dan niet positief getest zal worden, hoe het met de leerlingen thuis gaat, hoe te voorkomen dat ik zelf ziek word, bij elke nies je afvragen of het doorzet. Niet dat het heel zwaar drukt, daarvoor leidt lesgeven gelukkig te veel af.

Wat niet helpt is dat ook leerkrachten soms dagen op een testuitslag moeten wachten. Collega’s balen er van dat ze thuis zitten met klachten waarmee ze normaal gesproken gewoon door zouden werken. Zelf merkte ik dat omdat mijn partner getest moest worden en ook ik dreigde thuis te belanden. Dat viel mee, ergens in de provincie kon nog snel getest worden en het was weekend. Maar de dreiging die twee dagen duurde, zorgde er toch voor dat ik nóg maar een beetje voorzichtiger werd. Ik zie maar weinig mensen en houd meters afstand. Meestal tenminste.

Het hangt als een zwaard van Damokles boven ons hoofd: dat er daadwerkelijk iemand ziek wordt door Corona of iets anders. Met de herfst en het daarmee gepaard gaande gesnotter in zicht, hangt dat zwaard behoorlijk laag. Vervanging is er namelijk niet.