Atlas

Er staat studievaardigheid op het programma. De gezichten in mijn klas staan op volmaakte ontevredenheid. Studievaardigheden vinden ze stom. En eerlijk is eerlijk, ik heb er zelf ook wat moeite mee. Niet met de vaardigheden zelf natuurlijk, wel met een aparte methode. Nu was het onderwerp van de les toevallig ´kaartlezen´ dus ik dacht: “Ach. laat ik de atlas er eens bij pakken”. Van de week hadden we ook al even tien minuten in dat wonderlijke boek geneusd en waren ze teleurgesteld geweest dat het maar zo kort duurde.

Dus de atlassen kwamen op tafel. Er ontstond een lichte opgewondenheid. Ze konden het nog maar net opbrengen om naar mijn instructie te luisteren. Bij een pauze in het verhaal, stonden er al een paar op om naar de stapel te lopen. Maar juf wilde natuurlijk duidelijk maken wat de bedoeling was én alles gestructureerd laten verlopen. Enigszins teleurgesteld dropen ze weer af. Anderen die doorhadden dat ik toch echt m’n verhaal ging afmaken, maanden ze ook: “Stil nou, ga zitten!”. Bang dat het nog langer zou duren.

Toen uiteindelijk elk tweetal voorzien was van het fel begeerde boek, vielen ze er op aan als een stel uitgehongerde wolven. Opgewonden klonken hun stemmen door het lokaal. Er werd druk gebladerd. “Kijk, kijk!” Ik kreeg nauwelijks de kans om de plaatsen die ze geacht werden op te zoeken, op te schrijven. Binnen no time hadden ze dan ook alle Nederlandse plaatsen gevonden, de helft zelfs al met kaart- en bloknummer erbij. Precies zoals ik gevraagd had. Alsof het een wedstrijd was.

Maar toen kwamen de exotische plaatsen: Dakar, Canberra, Jaipur, Spitsbergen. Vertwijfelde blikken mijn kant op, want die kon je niet meer zo makkelijk met de kaartwijzer voorin vinden. Ik glimlachte vriendelijk richting klas en vroeg: “Wat was ook alweer de andere manier om iets op te zoeken?.”

En hup, daar kwam het register tevoorschijn. Een enkeling bleef hier nog even steken, maar met kleine suggesties als ‘alfabet’ en ‘tweede en derde letter’, was er niemand die deze horde niet óók nam. Er zoemde een gevoel van overwinning door het lokaal, ze hadden door hoe het werkte. Alleen Spitsbergen was nog even een hobbel. “Wat een rare kaart juf.” En: “Maar A2/3 staat niet op de kaart.” En toch vonden ze het, dat verre eiland in de Noordelijke IJszee.

En dan opeens: “Juf, mijn naam staat in de atlas”. Een meisje ontdekt dat haar naam óók een plaats in Italië is en straalt helemaal van deze ontdekking. Een ander meisje dat meestal te bescheiden is om te laten zien wat ze weet, zegt dat ze allang wist waar Jaipur lag. “In India!” zegt ze met een lach op haar gezicht. Daar komt ze namelijk zelf vandaan.

“Veel leuker dan studievaardigheden juf”, is het algemene oordeel. Ik glimlach. Kijken of ze volgende week nog steeds zo enthousiast zijn als ik met ‘schaal’ aankom, of ‘landbouwgrond’ of ‘de hoogte van bergen’.

Maar ik kan ze natuurlijk ook een reis laten maken.